من+تو=ما

ای کجایی که دلم برات تنگ شده

شاید هم تو قلبت از سنگ شده

دل من تنگ برات طاقت دوری نداره

چقدر داد زدم هیچکی صدام نداره

عاشقت گشته ام و کشته ی رویت شده ام

صورت ماهت که دیدم زودی بیهوش شدم

من تو را دوست دارم ای رفیق ساده دل

باور نمی کنی بپرس از دوستان اهل دل

کاش می شد که مرا باور کنی

من بشینم جنب تو حرفها آغاز کنی

عشق تو مرا برده از هوش و برم

که نتوانم تو را درخواب هم از یادم بببرم

تا وقتی قلبت عر یان کسی ندیدی، بدن عر یانت نشان ندی هیچ گاه چشمانت را برای کسی که معنی نگاهت نمی فهمد گریان مکن قلبت را خالی نگهدار اگر هم یک روزی خواستی کسی را در قلبت جای دهی سیع کن که فقط یک نفر باشد به او بگو که تو را بیش تر از خودم و کمتر از خدا دوست دارم زیرا به خدا اعتقاد دارم وبه تو نیاز دارم اگر پوسیده گردد استخوانم نگردد مهرش از جانم فراموش 

غريب است دوست داشتن.

وعجيب تر از آن است دوست داشته شدن...

وقتي مي‌دانيم کسي با جان و دل دوستمان دارد ...

ونفس‌ها و صدا و نگاهمان در روح

و جانش ريشه دوانده ؛ به بازيش مي‌گيريم

هر چه او عاشق‌تر ، ما سرخوش‌تر،

هر چه او دل نازک‌تر ، ما بي رحم ‌تر .

تقصير از ما نيست ؛ تماميِ قصه هايِ

عاشقانه، اينگونه به : گوشمان خوانده شده‌اند

نمي دونم، نگاه منه كه انقدر بي معنا شده؟! يا قلب ديگرانه كه سنگي شده؟؟؟   

نمي دونم حضور منه كه كمرنگ شده ؟ يا خاطرات گذشته انقدر پر رنگ..؟؟؟

نمي دونم حرفاي منه كه مي رنجونه يا آسمون چشماي ديگران انقدر تيره و ابريه؟

نمي دونم خواب منه كه انقدر سبك شده؟ يا فكر بقيه آرومم نمي ذاره؟؟    

نمي دونم بايد واسه بودنم خوشحال باشم يا واسه نبودنم غمگين؟ نمي دونم   

واقعا نمي دونم...؟   هيچ كودومو اما فقط يه چيزو خوب مي دونم       .....،

حتي اگر بدونمم هيچ فرقي نمي كنه

مهربان من سلام

امروز منو در دنیای مجهول و بی‌هویتیِ خودم رها کردی. امروز دوری تو رو به عزا نشستم. امروز دیگه هرچی گریه و زاری دارم نثار خاک سرد عشقمون می‌کنم که بدونی چقدر ... چقدر منو شکستی! و چقدر می‌پرستمت!

هنوز رفتنت رو باور ندارم. از خدا می‌خوام همه اینا یک خواب باشه، یک کابوس وحشتناک . نمی‌تونم اینهمه دلسنگیِ تو و روزگار رو باور کنم. چطور باید بتونم؟ بعد از اون همه مهربونی و عشق، اون خنده‌ها و نوازشها و تحسینهات،  ... خاطرات خوشی که با هم داشتیم، آخه چطوری؟

 واقعاً حق من این نبود.  عزیز دلم، خیلی چیزها حق خیلی از ماها نیست ...  به همدیگه نارو می‌زنیم، خیانت می‌کنیم، محبتها رو نادیده می‌گیریم، فقط برای اینکه شاید یک شانس و قسمت بهتر نصیبمون بشه! قدر همدیگر رو نمی‌دونیم. شاید یکروز یکی همین کار رو در حق خودت انجام بده. یکی دلت رو بشکنه. میگی حق من نبود! ولی تو ممکنه اصلاً اعتقاد نداشته باشی که در حق کسی نامردی کردی! ...

تو حرف منو باور نکردی. خندیدی ... حالا دیدی حرف من درست بود؟ دیدی نامرد شدی و باز هم باور نداری؟

عزیزترینم. خیلی دلم پُره ، خیلی ...! امروز یه دنیا حرف برات دارم. گوش می‌کنی؟ . می‌ترسم از ناله‌ها و شکایتهام خسته بشی! می‌ترسم دیگه بهم نگی صبور، بهم نگی مهربون . اما ... بخدا اگه باز هم صبور باشم، اگه اینا رو هم برات ننویسم، دیگه میترکم. هیچ حال خوبی ندارم. دائم حالم بهم می‌خوره. سرم گیج میره. فشارم پایین میفته و دنیام سیاه میشه. قلبم انگار می‌خواد بایسته. تنم گُر میگیره تمام بدنم خیس عرق میشه. گاهی فکر می‌کنم نکنه دارم سکته می‌کنم؟ خیلی کم تحمل شدم. وقتی فقط یک لحظه یادت میفتم، این حالت دوباره بهم دست میده. دیگه خنده‌های شادم رو لبم نمیاد. انگار خنده‌ها و شادیها هم باهام قهر کردن. انگار همه دنیا باهام قهر کردن. انگاری تموم زشتیهای زندگی یکدفعه دارن بهم زهرخند میزنن.